
شما شاهدید من نوشتم اما درد جامعه رو نوشتم از سیاست زدگی و منجلاب سیاست متنفرم .
من فقط مردمم رو دوست دارم و فقط قطره ای از دریای مصیبت مردم خوب ایران اسلامی رو به بعضی بی آز و درد ها گوشزد میکنم .
گفتم که الف گفت دگر هیچ مگو درخانه اگر کس است یک حرف بس است

گلهای پرپرم کو
حسین برادرم کو
شهید بی سرم کو
حسین برادرم کو؟
ای خاک گشته گلگون
سرو صنوبرم کو
من آمدم بگوئید
آن یاس پرپرم کو؟
من زینب حزینم
دل خسته و غمینم
تنها چه سازم اینجا
یاران برادرم کو؟
ای وادی شفق گون
می پرسم از تو اکنون
شمشاد غرق در خون
یعنی که اکبرم کو؟
مشک و علم فتاده
برخاک و روبرویم
سقای تشنه کامان
نخل تناورم کو؟
از پشت پرده غم
بانگ رباب برخواست
ای مهد خالی از غم
ششماهه اصغرم کو؟

این فقط مشکل گوشه ای از هم وطنامون در تنکابنه تصور کنید میلیونها نفر در ایران هستند که همین وضعیت یا شاید بدتر از آن وفجیع تر از آن را دارند .
نمیدانم چه بگو یم از مسئولین بی توجه مملکتمان .........
خدایا مسئولین مارو هدایت کن والا اگه کوچکترین ظلمی کردند به این مردم شریف نسلشون رو منقطع کن.
يوسف گم گشته باز آيد به کنعان غم مخور کلبه احزان شود رروزي گلستان غم مخور ...
یاحق

|
حقوق اين
وبلاگ محفوظ است و كپي از آن تنها با ذكر نام مجاز مي باشد |