ماه هاست که ديگر عمران صلاحي شعر نمي گويد! سيد علي مير فتاح غم نامه مي نويسد و گل آقاي ايران از شر زندگان بي خرد به دنياي مردگان سفر کرده؛ ديگر طنز سياه و سفيد طرفداري ندارد؛ ابراهيم نبوي طنز رنگي مي نويسد, طنز به رنگ اجتماع!

 ديگر ستون پنجم خواننده ندارد, ابراهيم زيدآبادي فراموش شده, روزنامه ها رنگي شدند و تلوزيون هاي رنگي آمد و مردم رنگي شدند و خرد مردم نيز رنگي شد!

ديگر طنز شيخ سعدي لطفي ندارد, کسي به ايرج ميرزا نمي خندد,ابولقاسم حالت اسمي است که در زبان ها نمي چرخد؛ جمال زاده را تنها در کتاب هاي ادبيات دبيرستان بايد يافت.

ديگر مردم به کمدي هاي صامت نمي خندند,

 راستش مردم ديگر کمدي هاي دوران صامت را نمي بينند!

امروز مردم به هزل مي خندند, به هزل سخيفي که نمونه اش را هر شب مي توان در رسانه ي ملي ديد! هر چه لوس تر بهتر! و هرچه سخيف تر دوست داشتني تر!

امروز مردم به لهجه مي خندند يا به حماقت و يا به حرکاتي که در خور انسان سالم نيست! امروز مردم اين را مي پسنند؛ طنز رنگي را!

امروز سروش صحت را همه مي شناسند, همه مي دانند, زندگي نامه ي شفيعي جم را از بر مي دانند, اگر ناخن انگشت سوم پاي چپ جواد رضويان بشکند, تمام مجلات مي نويسند؛ سالهاست که حميد لولايي بي کار نشده؛ چون مردم طنز سخيف را دوست دارند, چون امروز مردم طنز رنگي مي بينند!

شايد منصفانه نباشد اگر مردم را تنها مقصران مرگ طنز اصيل بدانيم؛ وقتي در کتاب هاي درسي ما «کباب غاز» طنزترين داستان است, وقتي که مجلات ما طنز را پس مي زنند, وقتي فلان کارگردان به جرم ساختن طنز (آنهم نه طنز سياسي بلکه طنز اجتماعي) محاکمه مي شود, وقتي که يک کايکاتوريست به خاطر يک نقاشي زنداني مي شود و يا يک روزنامه با يک مطلب طنز توقيف مي شود چه انتظاري مي توان داشت؟

وقتي سيد علي مير فتاح در کرگردن نامه مي نويسد: « اگر لوس و بي مزه و محافظه کار باشم بهتر از آن است که روزنامه تعطيل کن باشم», و يا ابراهيم نبوي در وب سايتش مي نويسد: «من حاضرم در روزنامه ي کيهان مطلب بنويسم و يا در سر چهارراه روزنامه بفروشم, اما اجازه دهيد به ايران بيايم!» خودتان در باره ي آينده ي طنز ايران قضاوت کنيد!

حتي خودي ها هم در اين وادي بي نصيب نمانده اند, کافي است در اسامي طنز هاي تلوزيوني چند سال اخير به دنبال اسامي خودي ها بگرديد تا ببينيد که طنز خودي هم اگر انتقادي باشد بي خودي تشخيص داده مي شود!

نمي دانم سرانجام اين غم نامه چه خواهد شد! ولي مي دانم اگر سبک و سياق مان همان باشد که امروز هست, پاياني تراژيک خواهد داشت, پاياني که نقطه ي انتهايي آن مرگ طنز است و مرگ سلايق!